Niemand ontsnapt aan de duisternis

Review | 14 February 2012 8:37 -

Heb jij het lef om doorheen de donkere straten van New York te dolen? Na het spelen van The Darkness II denk je best twee keer na want die schaduw in de schemering is mogelijks het laatste wat je ziet vooraleer iets onverwacht je hart uitrukt en smakkend naar binnen speelt. 

Iedereen heeft wel een donker kantje, maar bij de ene manifesteert het zich iets heftiger dan bij de andere. Bij Jackie Estacado mag je dat vrij letterlijk nemen. De jonge maffiabaas is immers bezeten door een mysterieuze donkere kracht die dood en vernieling zaait wanneer de schaduw valt over New York. The Darkness II neemt de draad op twee jaar na het originele spel. Jenny, de liefde van zijn leven, werd in het vorige spel koelbloedig vermoord door een rivaliserende maffiafamilie en Jackie heeft haar dood nog steeds niet verwerkt. Tijd om te rouwen is er ook niet, want de maffiaoorlog blijft doorgaan in de kille straten van New York. Een avondje uit in een klassenrestaurant met lekker eten, enkele bloedmooie blondines en dure drank draait al snel uit op een bloedbad. Half buiten bewustzijn wordt Jackie het restaurant uit gesleept. Net wanneer iemand hem een genadeschot wil geven, ontwaakt de duisternis binnenin zichzelf en neemt het wraak op alle omringende aanvallers.



Twee linkerhanden

Op het eerste zicht lijkt The Darkness II een doordeweeks schietspel te zijn, maar vanaf The Darkness zich onthult, ontpopt het spel zich tot iets heel bijzonder. Twee extra slangachtige armen ontspruiten zich uit het lichaam van Jackie en helpen je om de sterke tegenstand te slim af te zijn. Deze armen kan je individueel besturen met de onderste schouderknoppen, terwijl je met de bovenste kan schieten met twee verschillende wapens. Daardoor zal je geen doods moment beleven tijdens de hectische actiescènes. Zonder kogels? Geen probleem, gebruik een van je tentakels om de kop van een nabije vijand af te rukken of grijp hem vast en laat hem even in de lucht hangen vooraleer je hem op een stijlvolle wijze van kant maakt. Inderdaad, The Darkness II is behoorlijk gruwelijk en de game beloont je hier zelfs voor. Een tegenstander gewoon neerschieten geeft je maar een tiental punten, terwijl je beloning een veelvoud van dat is wanneer je op originelere (en bloedigere) wijze een gangster van kant maakt. Die punten komen bovendien goed van pas want je kan ze spenderen aan het upgraden van je vaardigheden. Terwijl het upgradesysteem in heel wat spellen vrij beperkt blijft, heb je in The Darkness II de drang om nieuwe vaardigheden vrij te spelen aangezien ze je speelstijl aanzienlijk kan beïnvloeden. Voor je het weet stuur je zwermen insecten op je vijanden af om ze tijdelijk te verwarren en creëer je zwarte gaten die iedere levende ziel opslurpen.



Bang voor het licht

Obstakels zijn ook geen probleem. Met je tentakels kan je ijzeren deuren zonder problemen uit hun scharnieren rukken. Sommige voorwerpen zijn bovendien handige werktuigen. Stokken doen bijvoorbeeld goed dienst als speer om nietsvermoedende schurken te doorboren. Autodeuren zijn dan weer ideale schilden. Terwijl Jackie behoorlijk creatief is in de manier van het omleggen van vijanden, kan hetzelfde niet gezegd worden van je toekomstige slachtoffers. Doorheen het spel zal je quasi heel de tijd dezelfde tegenstanders tegenkomen. Gaandeweg gaan ze weliswaar creatiever te werk met licht. Dat is namelijk de enige zwakte van The Darkness. Kom je in de buurt van een lichtbron dan trekken de gruwelijke tentakels zich terug en ben je een vogel voor de kat. Een aantal vijanden maken hier dan ook slim gebruik van door met schijnwerpers je te verzwakken. Dat neemt niet weg dat de eigenlijke vijanden niet bijster origineel zijn, wat nog versterkt wordt met een eentonig leveldesign.



Emotionele rollercoaster

Ondanks het vele grafische geweld, schuilt er achter The Darkness II ook een emotioneel geladen verhaal. De verwerking van het verlies van Jenny blijft Jackie parten spelen en dat vertaalt zich in een aantal atypische sequenties waar tijd wordt gelaten om de personages verder uit te werken. Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan een scène waar Jackie zich een meer dan vijf minuten durende conversatie van Jenny inbeeldt, tussen twee gevechten door. Helaas krijgt het verhaal niet de tijd om zich te ontplooien want voor je het weet rollen de credits over het scherm. Meer dan een zestal uur heb je immers niet nodig om de singleplayer uit te spelen. Bijzonder jammer, want het smaakt zeker naar meer. De multiplayer kan hier nog een aantal uren aan toevoegen, maar een blijver is het zeker niet.

The Darkness II is voorzien van een cell-shaded grafisch jasje, wat goed past bij de surrealistische sfeer die het spel tracht op te wekken. Het is dan ook wat jammer dat niet alle levels even sfeervol zijn. Ook de animaties konden met momenten beter. Dat alles neemt niet weg dat het totaalplaatje best wel klopt, zeker in combinatie met de kille soundtrack en de bevreemdende geluiden. Beschik je over een goed surroundsysteem dan lijkt het wel alsof vanuit iedere hoek van je kamer er zich een poort naar de hel heeft geopend. De diepe, ijzige stem van The Darkness bezorgt me nu nog steeds kippenvel.