Test Drive: Ferrari Racing Legends

Review | 15 July 2012 19:54 -

Een racetitel die volledig is gewijd aan één enkel merk is in het geval van Ferrari geen uiting van puur chauvinisme. Sinds de oprichting net voor Europa in een tweede grote oorlog verzeilde, heeft ze haar status van icoon kracht bijgezet met historische prestaties in verschillende sporttakken. Met een oplage van enkele duizenden per jaar is een exemplaar sowieso enkel maar weggelegd voor de 'lucky few', laat staan het exuberante prijskaartje. Test Drive: Ferrari Racing Legends moest die droom binnen ieders bereik brengen, maar faalt in de executie van een steengoed basisconcept.

Omdat ons brein nu eenmaal beter functioneert via associaties en structuren, bestaat sinds kort de 'simcadey', specifiek bedoeld voor titels die zich netjes parkeren in het midden van het racespectrum. De extremen daarvan worden enerzijds afgebakend door Ridge Racer-aandoend arcadegeweld waar je ogen de actie amper kunnen volgen. Aan de andere kant ligt logischerwijs het bikkelharde simulatiewerk, dat ieder foutje of minder goede inschatting genadeloos afstraft. De verkoopaantallen van Shift 1 en 2 bewezen dat het doelpubliek de simcadey ondertussen heeft omarmt, maar Slightly Mad Studios verzuimt in 'Test Drive: Ferrari Racing Legends' voor te bouwen op de twee bovenstaande, bescheiden succesverhalen.

Met gevoel voor snelheid

Simpliciteit stond duidelijk bovenaan het verlanglijstje bij het designteam achter deze ode aan snel Italiaans vakmanschap: het aantal in te stellen opties is beperkt en de campagne heeft een lineariteit waar een meetlat jaloers op zou worden. Je krijgt de kans om te dingen naar de titel van 's werelds snelste Ferrari-rijder in een haast ontelbaar aantal missies, verspreid over drie extreem diverse tijdperken uit de automobielindustrie. De weelde in het wagenpark brengen klassiek en modern samen, van Formule 1 over het turbowerk uit de jaren 90 tot halfopen bolides die tientallen jaren terug een beruchte reputatie hadden.

Snelheidsgevoel brengen ze echter allemaal op overtuigende wijze over, wat zelfs van het besturen van de relatief zwakke 125S een ervaring maakt om nooit te vergeten. Een gelijkaardig artificieel gevoel voor authenticiteit vind je ook terug in de meer dan dertig circuits. Thuiscircuit Monza verliest bijvoorbeeld de haarspeldbochten, terwijl over de gehele lijn een pak minder uitloopstroken en hedendaagse veiligheidsmaatregelen aanwezig zijn. Vergeet handschoenen, helmen of kreukelzones; bij een fout manoeuvre vloog je destijds de muur, een vangrail of een paar verloren gelegde strobalen in. Lof trouwens voor de aanwezigheid van relatief onbekende circuits, waaronder het bochtige en enorm technische onderlegde Misty Loch en het Franse Rouen.

You Vettel, I noob

Als groentje moet je trouwens niet rekenen op clementie van de heren ingenieurs. Op eender welk moment kan een serie races onderbroken worden voor een testrit van een nieuw of verbeterd model, terwijl je meermaals in het kielzog van een meer ervaren teamgenoot kilometers op de teller zet. Variatie genoeg dus, en extraatjes als bonusobjectieven en passende beloningen dwingen je iedere keer tot het uiterste. Dat we hierbij vaak dezelfde omgevingen aandoen, is een vaststelling dat niet noodzakelijk negatief uitpakt. Niet alleen zal je langzaamaan betere tijden klokken, ook de verschillen tussen de vierwielers onderling komen hierdoor wel op heel praktische wijze tot uiting. Met alle iconische wagens aanwezig en een degelijke selectie aan tracks stelt zich meteen de vraag waar de makers nu eigenlijk in de fout zijn gegaan.

De missiestructuur, die voornamelijk op tekst is gebaseerd, is weliswaar afwisselend maar staat soms iedere vorm van progressie in de weg. Anno 2012 is het bijna ongezien dat je pas aan een uitdaging mag beginnen wanneer je de vorige succesvol voltooit. Bij de overstap naar moderner materiaal hebben we de moeilijkheidsgraad dan weer nooit eerder zo abrupt naar beneden moeten bijstellen. Die laatste is zo onevenwichtig dat je terecht de vraag stelt of de makers soms denken dat we allemaal een naam als Sebastian Vettel dragen. Bovendien vecht je op dat moment al een nieuwe strijd uit, namelijk met de aanwezige physics engine.

Fin de carrière

We moeten toegeven dat de tragere (voor Ferrari-normen) modellen een pak aangenamer en directer besturen dan destijds bij beide Shifts. Oneffenheden op de weg worden goed doorgegeven, het schakelen verloopt stroever dan de moderne elektronica toelaat en de wagens sturen lekker in, al hebben ze allemaal iets teveel last van onderstuur. Bij het snellere werk steken de pijnpunten uit het verleden opnieuw de kop op: weinig synchronisatie tussen hetgeen je uitvoert en wat op het scherm gebeurt en een algeheel gebrek aan feedback. Het lijkt wel alsof de banden geen contact maken met de rijbaan, wat het gevoel geeft van een schaats- in plaats van racebaan.

Hoe langer je in de rode snelheidsmonsters vertoeft, des te meer je jezelf gaat ergeren aan dergelijke akkefietjes. De campagne loopt langzaamaan over van de bugs, waaronder coureurs die zonder problemen door elkaar heen rijden. De onberekenbare moeilijkheidsgraad betekent dat zowel wagen- als trackcollectie op een bepaald punt gewoon stoppen met uitbreiden. De compleet arbitraire regels drijven de frustratie soms nog meer op de spits. De ene keer mag je bijvoorbeeld zonder gevolgen naast het circuit belanden, terwijl hetzelfde slippertje een bocht verder plots wel bestraft wordt. Het rangsysteem is een haastklus die enkel rekening houdt met offline prestaties en slechts vijf rollen beslaat. Wie zijn ogen richt op multiplayer vindt daar een meer dan degelijk zestienspelerluik terug, al dan niet aangevuld met computergestuurde tegenstanders. Maar laat dat nu net niet het breekpunt zijn waarover deze Test Drive: Ferrari Racing Legends struikelt in het zich van de geblokte finishvlag.