Nier review 1

Review | 23 April 2010 14:13 -

Dat Square Enix een topontwikkelaar is binnen het genre van de RPG's, dat weten we al. Maar zoals het spreekwoord zegt: verandering van spijs doet eten. Dus komt Square Enix op de proppen met NIER, een hack & slash game. Benieuw dus of de ontwikkelaar ook ditmaal hoge toppen kan scheren.

In NIER ga je aan de slag met de held met dezelfde naam. Het spel speelt zich af in een toekomst waarin het menselijke ras het heel zwaar heeft. De wereldpopulatie is sterk uitgedund doordat een dodelijke ziekte, Black Scrawl genaamd, een onnoemelijk aantal slachtoffers heeft gemaakt. Bovendien wordt de wereld geteisterd door Shades, gemuteerde wezens met nogal moordlustige neigingen. Wanneer jouw dochter, Yonah, ook ten prooi valt aan de ziekte is het aan jou om op zoek te gaan naar een oplossing.

Lees een boek en ontdek de magie

Het verhaal begint dus wanneer jouw dochter ernstig ziek wordt. Als toegewijde vader kan je dit natuurlijk niet toelaten en ga je op zoek naar de oorzaak van de allesverwoestende ziekte. Al snel krijg je een legende over twee boeken, Grimoire Weiss en Grimoire Noir, te horen. Die zouden de oplossing in zich dragen. Dit is zo ongeveer alle informatie die je krijgt aan het begin van het spel en veel meer zal  je voor de rest niet kunnen lospeuteren. Het hele spel door zal je het gevoel hebben dat je niet het hele verhaal te horen krijgt. Wanneer er dan eens informatie wordt vrijgegeven is die meestal zeer karig. Zo zal je de echte boosdoener pas in het midden van het spel voor de eerste keer tegenkomen. Daarna is het wachten tot het einde van het spel voor jullie volgende ontmoeting. Grote plotwendingen komen wel regelmatig voor, maar doordat het verhaal nooit echt overtuigend wordt gebracht, zal je je daar nooit echt druk om maken.



Het verhaal lijkt ook niet meteen het belangrijkste in NIER, getuige daarvan zijn de vele zijmissies. Verwacht je maar aan een zestigtal optionele missies die veel van je tijd zullen vragen indien je ze allemaal tot een goed einde wil brengen. Wanneer Nier toevallig stuit op Weiss, besluit het boek om hem te hulp te schieten en hem te vergezellen tijdens zijn tocht. Weiss is een magisch, sprekend boek dat Nier magische krachten kan geven. Weiss is zijn krachten echter kwijt dus is het eerst aan jou om die terug te pakken te krijgen. Daarvoor moet je Sealed Verses verzamelen, die verstopt zitten in reusachtige Shades. Tijd dus om die een kopje kleiner te maken. Je zal in het verdere verhaal naast Weiss ook nog hulp krijgen van Kainé, een vuilbekkende hoer, om het met de woorden van Weiss te zeggen, en van Emil, een kind met een verschrikkelijk geheim.

Hack & slash, RPG of Farmville?

Het verhaal van NIER is dus al niet echt bijzonder. Misschien is de gameplay dat dan wel. NIER is een mix van twee populaire genres. Langs de ene kant is het een RPG - wat had je verwacht van Square Enix - en langs de andere kant is de actie vooral gebaseerd op hack & slash. Het RPG element komt naar boven in de manier waarop de missies en dan vooral de zijmissies zijn opgebouwd. De meesten bestaan uit het verzamelen en afleveren van items. Die kan je op veel verschillende manieren verzamelen. Zo kun je gaan vissen, gewassen verbouwen op je akker of vlees en huid van dode dieren gebruiken. Veel items liggen ook zomaar voor het oprapen in de omgeving. Het lijkt soms wel of de makers hun inspiratie bij Farmville hebben gehaald.



Je zal ook items nodig hebben om je wapens te verbeteren en sterker te maken. Je protagonist moet het dan weer hebben van experience points om af en toe een leveltje omhoog te gaan, met de bijhorende boost in health en magie. Om de verzamelwoede helemaal compleet te maken zijn er ook woorden. Zij hebben allemaal hun eigenschappen. Zo kunnen ze je bijvoorbeeld meer kracht geven of zorgen dat je meer experience krijgt. Je gebruikt de woorden door ze toe te voegen aan je magie of wapens. Die hebben elk twee vrije slots waarin je woorden kan onderbrengen. Voor de kenners van Final Fantasy is dit een beetje vergelijkbaar met de materia uit het zevende deel van de reeks.

Naast RPG is NIER ook gedeeltelijk hack & slash. Nier hakt immers duchtig in op zijn tegenstanders. Hij maakt daarbij gebruik van zijn wapens en van de magie die Weiss hem verschaft. Onze held beschikt over drie verschillende types wapens: eenhandige zwaarden, tweehandige zwaarden en speren. Elke soort heeft zo zijn voor- of zijn nadelen. Zo kan je met tweehandige zwaarden verschillende tegenstanders tegelijkertijd raken, maar zijn ze een pak trager dan de speren die dan weer een kleinere ruimte beslaan. Spijtig genoeg vecht Nier niet echt spectaculair. De combo's zijn maar saai en eentonig en ook de magie is niet echt spannend.

Een ander probleem is dat het ook nogal lang duurt voor het hack & slash gedeelte echt op gang komt. In het eerste deel van het spel zal je bijzonder weinig vijanden tegenkomen, waardoor je dikwijls op je gemakje van dorp naar dorp kan lopen. Later in het spel kom je wel meer vijanden tegen, maar dan ben je zo sterk dat je nooit in de problemen zal komen. Ook de eindbazen zijn zelden echt moeilijk. De patronen die ze gebruiken zijn snel zichtbaar en een beetje slimme gamer zal ze snel een pak rammel geven. Spijtig genoeg is NIER niet het beste van twee werelden, maar wel vis noch vlees. Het RPG gedeelte is summier uitgewerkt en vertraagt regelmatig de spelervaring. Het hack & slash gedoe is ook niet diepgaand genoeg en kan in een jaar met toppers zoals Bayonetta niet tippen aan de hogere verwachtingen van de huidige gamer.

Een beetje stoffig

Grafisch is NIER een teleurstelling. De meeste omgevingen zijn ongeïnspireerd en niet echt mooi afgewerkt. De kleuren zijn ook nogal flets en het lijkt alsof er een constante laag stof over je scherm ligt. Ook tijdens de tussenfilmpjes wordt het niveau niet naar boven getild. Nooit heb je het gevoel dat de makers tijd en moeite hebben gestoken in het ontwikkelen van de omgevingen en de personages. Zo lijkt het wel alsof elk dorp zijn eigen kleur heeft gekregen, de ene keer is bijna alles grijs, de andere keer dan weer bruin met een beetje groen. Gelukkig is het geluid nog van een degelijk niveau. De voice acting is bij de meeste personages redelijk goed gedaan en de dialogen zijn meer dan eens vrij grappig. Vooral het heen en weer schelden tussen Weiss en Kainé zal al eens op je lachspieren werken. De soundtrack is niet super, maar zeker ook niet slecht, al durft hij na een tijdje wel een beetje eentonig worden.