NeverDead

Review | 06 February 2012 15:45 -

In tijden van economische malaise zijn het de mannen en vrouwen in witte jassen die van absolute werkzekerheid genieten. We zitten immers met een generatie spelontwikkelaars opgescheept die een uiterst pessimistisch gedachtegoed najagen. Ga maar na: in de meeste games sterf je als je niet snel ageert, in Darksiders speel je de Dood en in NeverDead willen ze gewoon niet dood. Bij deze weet iedereen weer waarom de sociale zekerheid zo'n prachtuitvinding is. Broeva! Haro!

Het is een bewonderenswaardige poging van Rebellion om een fundament onderuit te halen dat we in negenennegentig procent van de games als vanzelfsprekend ervaren. Zoals de titel aangeeft, zal je in NeverDead nooit het loodje leggen. Dit vraagt natuurlijk om enige toelichting, want de realiteit is iets genuanceerder dan wat de eerste regels doen vermoeden. Jij speelt Bryce Boltzmann, een koene ridder die sinds een confrontatie met Astaroth - de lokale opperdemoon zeg maar -, gedoemd is tot een leven als onsterfelijke. Omdat de verveling na vijf eeuwen toch begint tegen te steken, besluit hij zijn unieke capaciteiten in te zetten voor het bestrijden van zijn oude rivalen. Het verhaal wordt deels via tussenfilmpjes en andere niet-speelbare scènes uitgeklaard, wat meteen een eerste gemiste kans is om wat meer diepgang en afwisseling in onze queeste te injecteren.



Over blonde bimbo's en wannabe-Dante's

De personages vervallen ook net iets té overduidelijk in de clichébak die haar genregenoten al tot de bodem toe hebben geledigd. Bryce zelf is bijvoorbeeld een cynisch ingesteld sujet met een peperkoeken hartje, terwijl de garderobe van diens blonde collega niet verder reikt dan korte rokjes en lingerie met veel inkijk. Van hun werkgever, die van de strijd tegen demonen haar hoofddoel heeft gemaakt, heb je genoeg aan een korte rondleiding om te beseffen dat er een en ander scheef zit. Om maar te zeggen dat er tijdens de zeven à acht uur durende hack & slash-campagne weinig tot geen sprake is van enige spankracht. Je moet met andere woorden al van goede wil zijn om zonder tussenposen helemaal van de begin- tot eindgeneriek door te spelen.

De combat vervult de rol van reddende engel in het verhaal en valt kortweg te omschrijven als een driekwart Devil May Cry-kloon. Op ieder moment kan je à la Dante wisselen tussen een scherp zwaard en twee blaffers, waarbij deze laatste twee uitgroeien tot veel nuttigere machinepistolen en granaatlanceerders. Met de rechterpook geef je de richting van jouw slagen aan, en vooral bij de aanvang van de campagne boek je sneller resultaat met een fruitsnijder dan een duo proppenschieters. De vergelijking met Konami's goudhaantje werkt op meer dan een paar vlakken. Zo beschikt het merendeel van het gespuis onderweg over een of andere vorm van bescherming, zodat Bryce niet steeds hersenloos op alles en iedereen moet inhakken. Aanvankelijk wordt het monsteraanbod gezapig aangevuld, maar de teller blijft finaal steken op een teleurstellend dozijn.



Een ventje van porselein

NeverDead schuwt ook het gebruik van monster closets niet, waarbij deuren en andere vluchtroutes geblokkeerd blijven tot je eigenhandig de levensdraad van ieder wezen hebt doorgeknipt. Spijtig genoeg haalt dit afkooksel op geen moment het niveau waar ze naar ambieert. Jongleren met de tegenpartij is bijvoorbeeld nooit aan de orde en de manier waarop jouw onsterfelijkheid wordt gecompenseerd, is eerder een oefening in zelfbeheersing dan een waardig alternatief. Een nieuwe mechaniek is de mogelijkheid om met lichaamsdelen te werpen. Aanvankelijk lijkt het een nuttig gegeven om via ventilatieschachten quasi onbereikbare locaties te bereiken, maar het is wel even wennen dat je na iedere confrontatie letterlijk allerhande lichaamsdelen mag oprapen.

De minste aanraking is voldoende om Bryce als een gevulde piñata uiteen te laten barsten, wat doet vermoeden dat er onderhuids porselein zit in plaats van zenuwen, spieren en botten. Bovendien ben je tijdens het samenrapen uiterst vatbaar voor de zwaksten der demonen. Deze kleine, rollende wezens zuigen lichaamsdelen op en verwijzen je meer dan eens naar een vorig checkpoint. Op puzzelvlak doet men niet veel beter: verder dan een paar springbeurten als eenzaam hoofd of het overhalen van enkele hendels reikte de verbeeldingskracht bij Rebellion blijkbaar niet. Ronduit teleurstellend.

Via een ingebakken RPG-element kan Bryce nieuwe mogelijkheden aanleren, maar opnieuw is het de uitwerking die de ganse boel belazert. Om de beste bonussen vrij te spelen, zoals armen die als springmijnen gebruikt kunnen worden, heb je op zijn minst twee volledige campagnebeurten nodig. Bovendien ben je vrij beperkt qua aantal invulbare slots, waardoor je bijna automatisch terugvalt op dezelfde perks.



Geen heren in het verkeer

De beste momenten zijn gereserveerd voor totaal onverwachte situaties. Zo herinneren we ons een doortocht langs en op een drukke autostrade en metrostation, waarbij al snel duidelijk wordt dat de tegenpartij geen cursus ‘een heer in het verkeer' heeft gevolgd. Een ander pluspuntje is de semi-vernielbaarheid van de omgevingen, die je toelaat radiatoren en zelfs halve verdiepingen over te geven aan de zwaartekracht. Daarnaast staat het je vrij om eens lekker vals te spelen: zet vijanden in brand als levende toorts of wacht ze gewoon op naast een paar laconiek geplaatste gasflessen. Wel te gebruiken met mate, want na zeventien "Keep your head in the game, Bryce" en "Has anyone seen a left leg?" neigen de zoutloze opmerkingen naar pure irritatie. De hoogtepunten zijn met andere woorden - driewerf helaas - zo schaars dat we ons afvragen of het gros van de spelers haar goodwill op dat ogenblik nog niet opzij heeft gezet.

Tegelijk gaat NeverDead gebukt onder een lading technische mankementen. Aan de oppervlakte hebben we met een doorontwikkelde Unreal 3 Engine weinig reden tot klagen. Toch heeft de praktische uitwerking voor de nodige miskleunen gezorgd, van simpele texturen met belabberde kwaliteit tot afgeknapte zinnen en Houte Klazen. Meestal nuanceren we hier de boel, omdat de schijfjes die wij krijgen doorgaans een afwerkingslaag missen ten opzichte van de winkelversie. Ditmaal geen excuses, want het gaat voor de verandering om één en dezelfde kopie. Aan muziekzijde tot slot durven we zelfs stellen dat er weinig memorabels door onze speakers rammelde. De nochtans degelijke multiplayermodus, met dertien stages die je competitief of coöperatief doorloopt met maximaal drie medespelers, kunnen het tij niet meer keren. Het kalf is ondertussen verdronken, met alle goede bedoelingen die NeverDead etaleert erbij.