Impressie: Max Payne 3 - Local Justice DLC

Special | 05-07-2012 -

Max Payne 3 was eerder een kwalitatief en kritisch succes dan een commerciële bom, maar dat weerhoudt Rockstar Games er niet van om te blijven investeren in de multiplayercomponent van zijn game.

Eergisteren verscheen de eerste downloadbare uitbreiding bij Max Payne 3: Local Justice, een thematisch uitgekiend setje van drie multiplayermaps plus een paar extra goodies voor spelers die ver genoeg gevorderd zijn in het multiplayerspel om hun loadout zelf aan te passen. Die laatste items zijn het krachtige M4-aanvalskarabijn met uitbreidingen, en het Light Fingers-item, waardoor je sneller gevelde tegenstanders kunt looten. Bovendien is er een nieuwe factie vrij: de Sao Paulo Police, die dit uitbreidpakket mee kruidt.



Noodlotsthema

Maar het vlees van deze DLC zit bij de extra maps. We hadden Local Justice al een paar dagen op onze console staan, en brachten ondertussen ook enkele uren door in de nieuwe maps. Alvast één pluspunt: in het multiplayermenu van Max Payne 3 is er meteen een item voorzien dat je naar de DLC-maps brengt, zodat je er - in tegenstelling tot bij de multiplayer van een hoop andere games - niet zelf naar moet zoeken tussen de andere omgevingen.

Het overheersende thema voor Local Justice haalde Rockstar Games bij de noodlottige laatste levels uit de verhalende campagne van Max Payne 3: het punt waar het broeierige zwerk van Sao Paulo onvermijdelijk op het dak van de noir-held neerkwam, en waar ook de meest epische knalpartijen uit de game uit te vechten vielen. Die vibe vind je ook gedeeltelijk terug in de drie maps uit Local Justice, die stevig gemodificeerde versies van de omgevingen uit die finale levels zijn. Ik denk bijvoorbeeld aan Departure Lounge, waarin die lange terminalgang uit een van de laatste schietpartijen werd gehalveerd, maar er ook een paar gangetjes werden bijgebouwd naar een iets beslotener omgeving, zoals de bagagebanden uit het begin van het luchthavenhoofdstuk en een paar (bijgebouwde) douches.



Buiten en binnen

Datzelfde samenspel tussen een ruime buitenarena en nauwere binnensequenties, waarin het gevaar achter iedere hoek schuilt, zit ook in de twee andere maps uit Local Justice. 55th Battalion HQ is de enige extra map die in alle spelmodi beschikbaar is (de andere twee zijn er alleen voor Deatchmatch en Payne Killer), en levert het merendeel van zijn oppervlakte binnendeurs. De enige buitenarena is de parkeerplaats, maar daar krijg je wel de mogelijkheid om op twee hoogteniveaus te knallen. En dan is er Imperial Palace, dat groezelige hotel in de binnenstad dat een beetje deed denken aan de prille levels van de eerste Max Payne, en waar eveneens een gelijkwaardige ratio werd bedacht tussen een binnen- en buitenomgeving. Dat element brengt in de drie maps vaart en ritme in de anders erg chaotische multiplayer, en geeft je ook mogelijkheden zat om de twee manieren waarin je de singleplayer van Max Payne 3 speelde ook toe te passen in de multiplayer: dekking zoeken, wat veel beter ging dan Rockstar Games bij de lancering van de game deed uitschijnen, en klassieke run-and-gun-actie, waarbij je dus de tijd kunt manipuleren.

De meeste van mijn medespelers opteerden duidelijk voor dat laatste, en ook ikzelf liet het dekking zoeken snel voor wat het was: die schitterende shootdodge-duikjes, hét pivotale element in de Max Payne-reeks, heb ik veel te lang moeten missen om ze nu al achter me te laten. Vreemd genoeg maakte ik ook daar veel meer gebruik van dan mijn mede- en tegenstanders: iedereen liep elkaar gewoon in de vlugte neer te kogelen, terwijl dat uitgerekend in deze game ook veel eleganter kan.

Conclusie