Infamous 2 review 1

Review | 17 June 2011 9:30 -

Flauwe woordspelingen die deze review net niet haalden: "een opgeladen Cole MacGrath maakt letterlijk contact met de vijand" en "de spanning is te snijden wanneer de speler zijn duivelse vrienden Norton en Thevenin ontbindt". Wat moet je wel onthouden van dit schrijfsel nadat de voltallige eindredactie haar lusten botvierde met rode pen? Dat inFamous 2 op alle fronten beter is uitgewerkt dan haar voorganger en een regelrechte aanrader is voor iedereen die zich ook maar een beetje fan van de franchise noemt.

Een schande, een mislukking van ongeziene proporties of erger, zo zou je de confrontatie tussen Cole en The Beast bij het begin van dit tweede avontuur nog het best kunnen omschrijven. Ondanks de voorspelling - we verwijzen graag terug naar het plot van deeltje één - en de ellenlange voorbereiding die daarop volgde, moet onze superheld tamelijk snel het onderspit delven tegen de ultieme vijand van de mensheid. Het vervolg laat zich waarschijnlijk al raden, want over Empire City valt voortaan enkel te spreken in de verleden tijd. Geplaagd door een joekel van een schuldgevoel en blauwe plekken die qua omvang niet onderdoen voor de mentale opdoffer, trekken we ons strategisch terug naar New Marais. Het is een stad waar je in eerste instantie voornamelijk de opgedane wonden zal likken. Wat volgt, lijkt op een haast identieke kopie van haar voorganger. Je vergaart krachten, doet ervaring op en laadt jezelf op (sorry) voor een herkansing tegen het wezen, dat zich in de tussentijd tegoed doet aan verschillende grootscheden van de Amerikaanse Oostkust.



20.000 Volt en wat doe je ermee?

In tegenstelling tot de geheimzinnige Kessler uit de eerste inFamous weet je met andere woorden al vanaf de eerste seconde hoe de eindstrijd zal uitdraaien. Het brengt iets meer vaart en structuur in het verhaal, dat naar goede gewoonte opsplitst in meerdere zijtakken. Maatje Zeke is wederom van de partij en kreeg duidelijk een standje van de regisseur. Ditmaal speelt hij een actievere rol, waardoor de vriendschapsband met Cole meermaals in dialoogvorm onderstreept wordt. New Marais - zeg gerust New Orleans - mag dan wel een volledig nieuwe omgeving zijn, om iedere hoek loert een déjà-vu-gevoel dat inFamous 2 op geen enkel moment kan afschudden. Begrijp me niet verkeerd, want dit spel komt op zowat alle vlakken beter uit de bus dan haar voorganger. Langs de andere kant mist dit avontuur een streepje vernieuwing, een nieuwe insteek zeg maar.
 
Of, in twee woorden samengevat: vertrouwdheid troef. Na een kort tutorialmoment ben je volledig vrij in je doen en laten, maar ervaren gevelklimmers weten dat Cole zich pas echt in zijn sas voelt in gebieden waar rijkelijk elektriciteit vloeit. Klimmen blijft voornamelijk een ‘test de springknop' aangelegenheid, met als enige toevoeging de mogelijkheid om bepaalde buizen als springplank te gebruiken. En die kritiek mag je gerust in positieve zin opvatten. Als een sierlijke hinde grijpt Cole naar ieder balkon of loshangende steen om de top te bereiken. Het contrast met het statische werk van pakweg Altaïr of Ezio is opzienbarend. De opgedane ervaring in Empire City geeft de speler al bij de start enkele handige trucjes, waaronder de mogelijkheid te grinden over draden. De rioolmissies, één van de hoogtepunten in de aflevering twee jaar terug, werden opzij geschoven voor gelijkaardige missies boven de grond, waar je tegelijk generatoren oplaadt en vijanden op een afstand houdt. Eens de donkere gebieden opgelicht zijn, zet de speurtocht naar meer krachten zich verder.

 

Een duivel of engel in een doosje

Ook de missiestructuur in inFamous 2 blijft lineair in die zin dat je op ieder willekeurig moment slechts een klein aantal ter beschikking hebt. Zijmissies zijn optioneel, maar noodzakelijk als je jouw arsenaal wil uitbreiden en niet teveel last wil ondervinden van straatboeven of getrainde huurlingen. Hetzelfde geldt voor de gevreesde blast shards en pigeon drops, allebei collectibles die opnieuw rijkelijk verspreid liggen over de twee eilanden. In het verleden zagen we Cole evolueren van onschuldige fietskoerier naar een man wiens karakter gevormd wordt door de keuzes die hij maakt. Deze opvolger vertrekt bij de start met een gelijkaardig opzet, al ziet ons hoofdpersonage er sowieso een stuk ruwer uit dan voorheen. Onder de littekens heen kneden jouw opvattingen nog steeds het karakter van een voor de rest ‘neutrale' Cole.

Kritieken over dit gameplayelement werden door Sucker Punch volop ter harte genomen. Vergissen is voortaan onmogelijk, aangezien de opties dit keer moeilijk nog verder uit elkaar kunnen liggen. Wie bijvoorbeeld het lichtende pad volgt, mag in de voorste gelederen de strijd aanvoeren bij de bestorming van een historisch fort. Duivelse Cole broedt dan weer op een achterbaks plannetje waarbij de verschillende strijdende partijen elkaar te lijf gaan. Het systeem is zo zwart wit dat de game bijna struikelt over wat één van de sterkhouders van de reeks zou moeten zijn. Gelukkig doet het weinig af van het algemene spelplezier. In optimistische zin maken dergelijke karmamomenten slechts een klein deel uit van het geheel, hoewel het nog steeds de moeite loont om de verhaallijn minstens tweemaal te doorlopen als ultieme slechte- en euh, goeierik. Nevenactiviteiten krijgen van hetzelfde laken een pak: als engel haal je criminelen van straat, terwijl de donkere zijde een afkeer toont voor politie, protestanten en... straatmuzikanten.



Popcorn in de aanslag

Tijdens de doortocht in New Marais kruis je haast vanzelf het pad van twee personages, die hun uiterst best doen om de speler kleur te laten bekennen. De onzelfzuchtige Kuo leidt je resoluut naar het pad der heldendom, terwijl de mysterieuze Nix geweten beschouwt als iets dat je bij de geboorte best in de baarmoeder achterlaat. Deze combinatie van verhaallijnen maakt het plot interessanter om volgen, maar toch mocht er wat mij betreft gerust meer vlees aan het bot hangen, om eens iets in carnivoortaal uit te drukken. Zoals eerder gezegd, blinken de opdrachten niet uit in originaliteit. De grote kracht van de inFamous-franchise ligt daarentegen meer in de verschillende manieren waarop je met elektrische superkrachten omgaat. De makers hebben dan ook veel moeite gestoken in het uitbreiden van het arsenaal, met als uitschieter de allesverwoestende Ionic Vortex, een soort windhoos op bestelling. En dan vergeten we bijna de nieuwelingen gebaseerd op vuur of ijs, want zelfs het toonbeeld van goed- of slechtheid heeft af en toe een duwtje in de rug nodig.

InFamous 2 is die typische action-adventurebrok waar gamers in de zomer naar snakken. Je zou de game in feite zo snel mogelijk willen afronden. Niet omdat er verborgen mankementen aanwezig zijn, maar gewoon omdat het zo verdomd moeilijk is de controller na een halfuurtje terug neer te leggen. Haast ieder element komt beter uit de verf dan voorheen. Vijanden maken de straat voortaan in meer variëteiten onveilig, terwijl de talrijke zijmissies en random events voor genoeg afleiding zorgen tussendoor. Een andere handige verbetering is de toevoeging van een snelmenu voor het toewijzen van superkrachten. Voor mêlée-aanvallen vertrouw je trouwens op een geleidende reuzestemvork in plaats van blote vuisten. Laat er genoeg tegenstanders mee in het stof bijten en je krijgt de mogelijkheid om eens extra stevig uit te halen.



Trop is teveel en teveel is trop

Onder de weinige puntjes van kritiek rekenen we het gebrek aan afwisseling in de missies. Na drie keer een boot met voorraden te hebben gekaapt is een vierde keer echt wel de spreekwoordelijke druppel. Gelukkig maakt een missie-editor veel goed voor dit ‘trop is teveel' kamp. Net als in LittleBigPlanet krijg je alle tools ter beschikking waar de makers hun missies in grote lijnen mee hebben uitgewerkt. Op het moment van schrijven gaat het voornamelijk om creaties van Sucker Punch zelf, en missies waarbij je door ringen springt of Space Invaders-gewijs van je af moet bijten, kunnen jouw grijze hersencellen enkel maar prikkelen voor wat komen zal.

Je zou denken dat de kleine studio zeker zou tekortschieten op vlak van mankracht om in twee jaar tijd een hele stad vorm te geven. Foute veronderstelling, want New Marais bruist gewoon van activiteit. Dikke rijen mensen vergapen zich op televisieschermen voor een toespraak van hun leider, de stad is vergeven van neon- en ander kunstlicht en moerassen zorgen voor de nodige afwisseling tussen de vele hoogbouw. Schoonheidsfoutjes als personages die tegen muren aanlopen of slechts half zichtbaar zijn, vallen volledig in het niets als je beseft hoe Cole een rustig straatbeeld in luttele seconden kan omtoveren tot een vlammenzee. Zelfs details als het opwerpen van stof bij het landen van grote hoogte vergat men niet. De soundtrack tot slot houdt het rustig tot de echt spannende stukken, waar ze perfect past bij de jachtige sfeer van dat moment.