Geen spel om zonder handschoenen aan te pakken

Review | 06 October 2011 8:20 -

We kennen ze uiteraard allemaal, de hilarische filmpjes op Youtube en consoorten waar spelers hun toetsenbord of controller uit pure frustratie naar het beeldscherm keilen. Hoe kunnen sommigen zich zo inleven en dure randapparatuur vernielen? Die vraag spookte al een tijdje door mijn hoofd, maar na enkele sessies met Dark Souls voelde ik plots dezelfde razernij opborrelen. "Schrijf je frustraties uit op papier", raadde mijn psycholoog aan. Aldus geschiede deze therapeutische tekst...euh, review van de meest uitdagende titel van 2011.

We beginnen met een geruststellende noot voor adepten die de reeks passioneel volgen: de game trekt voldoende parallellen met spirituele voorloper Demon's Souls om je meteen thuis te laten voelen. Fans van het eerste uur kunnen met een gerust gemoed hun lotsbestemming vervullen, want het gevechtssysteem onderging zo goed als geen wijzigingen en biedt minstens evenveel voldoening. Je kan nu ook een aanval vanuit de lucht inzetten, wat uiterst handig is wanneer een troep ondode soldaten besluit onderaan een ladder of op een lager gelegen platform samen te klitten. Van vitaal belang is het correct gebruik van de staminameter. Die bepaalt in welke mate je in staat bent aanvallen uit te delen of te pareren. Bereikt jouw uithouding haar breekpunt, dan ontbreekt zelfs de kracht om een simpel houten schild op te heffen en sta je volledig bloot voor inkomende slagen. We kunnen het niet genoeg benadrukken voor nieuwelingen, maar de truc in Dark Souls ligt voornamelijk in het zoeken naar aanwezige zwakke plek(ken) bij tegenstanders, zonder daarbij zelf het loodje te leggen.



Wat kruipt er achter de mistlaag?

Een belangrijke wijziging is het gebruik van kampvuren, een soort van tussentijdse checkpoints in de uitgestrekte wereld. We zouden bijna denken dat de makers een stuk van de mainstreamkoek willen, maar ook hier zie je resultaat van enkele sadistische geesten die in Japan doorgaan voor ontwikkelaars. Na een korte rustpauze blijkt immers dat iedere vijand die je over de kling hebt gejaagd, terugkeert uit het dodenrijk. Met andere woorden: je zal steeds een keuze moeten maken of de boost die je krijgt qua veldflessen, het wel waard is. Die laatste vervullen de rol van de helende kruiden uit het vorige deel en komen - hoe kan het ook anders - met een eigen set beperkingen. Gelukkig staan de vuren nooit mijlenver uit elkaar. Bovendien zijn er talrijke slimme shortcuts te ontdekken, wat ook het leveldesign ver boven de concurrentie doet uitstijgen.

De belofte van een open wereld mag je gerust met een stevige portie zout nemen. Je hebt niet echt de volledige vrijheid à la Elder Scrolls, maar volgt eerder een serie lineaire paden die verschillende grotere gebieden met elkaar verbinden. Op die manier komt het spel gestroomlijnder en minder intimiderend over dan Demon's Souls, waar je bij aanvang overstelpt werd met mogelijkheden. Aangezien vijanden niet meeschalen met je level, zijn er talrijke plaatsen die voor een beginnende speler gewoon ontoegankelijk zijn. Gelukkig worden plaatsen waar een eindbaas huist nog steeds aangegeven met een dikke mistlaag. Bovendien is er altijd wel een optie voor een andere weg, moest je toch op een (te) stevige demoon stoten. De centrale hub heeft de overstap naar 2011 niet overleefd, hoewel de startplaats de plek bij uitstek blijft om wapens of spreuken te kopen, een praatje te slaan met personages die jouw pad kruisen of gewoon het bloed van je bijl te vegen.



From Software's slinger van Foucault

De game slingert continu als een soort pendulum van frustratie naar voldoening en terug. Aan de ene kant kan je extatisch zijn wanneer je zonder kleerscheuren een gebied overleeft, om dan een klop van jewelste te moeten incasseren bij het betreden van onbekend terrein. Dan beginnen de moeilijkheden pas, want daar sterven betekent het verlies van alle vergaarde zielen, de lokale munteenheid in Dark Souls. From gooit spelers echter een laatste reddingsboei toe: bereik je opnieuw het punt waar je voorheen doodging, dan krijg je die bezittingen zonder slag of stoot terug. Dergelijke situaties geven Dark Souls een uniek allure dat voor sommigen een ware hel is, terwijl anderen hier net een echte kick ervaren.

In de voorbeschouwingen had de pers altijd de mond vol over een bikkelharde ervaring. Volgens mij ligt het probleem eerder bij het feit dat we ons doorzettingsvermogen een aantal jaren terug hebben ingeleverd voor meer toegankelijkheid, meer checkpoints en meer automatisch aanvullende metertjes. Aan de andere kant wil ik gerust toegeven dat de moeilijkheidsgraad hier soms toppen scheert waarvoor zelfs ervaren bergbeklimmers spontaan een staande ovatie zorgen. Als je in een riool bijvoorbeeld net iets te laat wegduikt voor een giftige wolk, ben je eensklaps maar half zo sterk meer. Het effect accumuleert zelfs, dus kan je maar beter zo snel mogelijk naar de dichtstbijzijnde apotheek strompelen voor een helend toverdrankje.



Dodenmars door het onbekende

Als er iets is waaraan ik mij stoorde tijdens de uren zieltjes jagen, dan is het wel de onduidelijke manier waarop bepaalde essentiële gameplayonderdelen onder het spreekwoordelijke tapijt worden geveegd. Spelers moeten als het ware zelf ontdekken hoe bepaalde elementen in elkaar zitten, een zoveelste punt dat het gamende publiek spontaan in twee kampen zal verdelen. ‘Humanity' vervangt het concept van ‘World Tendency' en biedt de mogelijkheid om terug een menselijke vorm aan te nemen. Enkel met stromend bloed door je aderen is het mogelijk andere spelers uit te nodigen voor een coöperatief potje, hoewel je ook zonder onlineconnectie hulp kan inroepen van bepaalde NPC's. Het systeem zou nog meer kleine voordelen bieden, maar dat is puur wat ik kon vaststellen tijdens mijn dodenmars.

Voor wat hoort wat, en verwacht dus niet dat je dit krachtige goedje van een simpele soldaat zal plukken. Je ziet trouwens nog steeds schimmen van spelers, kan berichten achterlaten die andere dolers helpen en zelfs de laatste seconden van iemands levenslijn herbekijken. Hoewel je eigenlijk niet rechtstreeks in contact staat met deze demonenjagers, geeft het de game de indruk van een dynamische wereld. De wetenschap dat ook collega-demonenjagers hun beloning niet zomaar in de schoot geworpen krijgen, zorgt in zekere zin voor een bepaalde geruststelling.



Nieuwsgierigheid verzet bergen

De oplettende lezer vraagt zich misschien af of het verhaal ondergeschikt is aan de ervaring, en daar heeft hij zeker een punt. Laten we zeggen dat het flinterdunne draaiboek - een uitverkoren ondode die het land van enkele opstandige wezens moet bevrijden - ons enkel een motief bezorgt om een paar vlijmscherpe wapens uit de kast te halen. Het is voornamelijk de nieuwsgierigheid naar wat komen zal die je overtuigt om door te gaan met deze missie. De tiental startklassen verschillen voornamelijk in de manier waarop ze de strijd aanbinden, maar in feite kan je zowat iedereen kneden naar eigen wil. Een toverstok hanterend personage kan zo, mits voldoende training, uitgroeien tot een echte tank met speer en schild. Het volstaat om voldoende punten te investeren in de categorieën die jij nodig acht. Tot zover het rpg-element, want voor de rest komen er in dit third-persoon avontuur opmerkelijk weinig cijfertjes aan te pas.

En dan hebben we nog geen woord gerept over de visuele pracht, met een ontegensprekelijk westerse look. Je vecht in middeleeuws aandoende zalen, kruipt door smalle, vochtige kerkers, pest skeletten op een kerkhof en vlucht voor haatdragende bomen in een aardedonker bos. De tientallen soorten wapens en armor passen helemaal in dit semi-realistisch plaatje. Waar andere titels vertrouwen op statische achtergronden voor de sfeerschepping, bezoek je in Dark Souls werkelijk alle plekken die met het blote oog zichtbaar zijn. Telkens wanneer je denkt dat de bodem van het creativiteitsvat in zicht is, schotelen de makers je een compleet nieuwe omgeving met unieke vijanden en zo mogelijk nog vreemder ogende demonische monsters. Jammer dat de framerate dit spektakel niet ten allen tijde recht kan aandoen, want zowel de groezelige omgevingsgeluiden als sfeerscheppende achtergrondmuziek behoren tot de absolute summum in hun genre.