Alice review 1

Review | 20 June 2011 0:13 -

Er was eens een arm meisje dat een wit konijn volgde en uiteindelijk in een vreemde, sprookjesachtige wereld terechtkwam, bewoond door sprekende rupsen, onzichtbare katten en een gekke hoedenmaker. Iedereen kent het klassieke sprookje van Alice in Wonderland van de 19e-eeuwse schrijver Lewis Carroll. Het verhaal is al ontzettend vaak verfilmd, herverteld en verwerkt in games, maar American McGee had wel een heel geschift idee. Hij maakte van Alice een psychopatisch mens in het land der zotten.

Wie de eerste American McGee's Alice niet heeft gespeeld hoeft niet te treuren. Het verhaal wordt een beetje herverteld. Alice: Madness Returns speelt zich een tijdje af na het origineel uit 2000. De zwartharige dame is al enige tijd vrijgelaten uit de psychiatrische instelling, waar ze verbleef na een paniekaanval door de dood van haar ouders die zijn omgekomen in een brand. Nu is ze de protegée van de lokale zielenknijper, die haar nog steeds van haar semi-demonische gedachten probeert af te helpen. Maar helaas blijkt dat tevergeefs, want al snel verspring je van het oude Londen naar het sprookjesachtige Wonderland, waar niets is wat het lijkt en je niemand kan vertrouwen. Ze heeft de moord op haar ouders dus nog steeds niet verwerkt en wil antwoorden op haar simpele vraag: wie heeft het ouderlijk huis in lichterlaaie gezet?

Gekke feeks zkt scherp mes

Onderweg zal Alice regelmatig tussen Londen en het gekke Wonderland verspringen, alsof ze even een visioen had en zo even tot haar positieven kan komen. In de echte wereld is Alice het gekke verstoten wicht waar niemand van moet hebben, in Wonderland is ze dan weer een moorddadige chick die alle monsters aanvalt met haar Vorpal Blade, Pepper Grinder of andere vreemde wapens. Het mes is haar klassieke wapen waarmee ze iedereen met enkele simpele steken een kopje kleiner kan maken. De pepermolen fungeert dan weer als geweer om vanaf een afstand mechanische vliegen en ander "natuurlijke" irritaties uit de weg te ruimen. Later komt daar ook nog een roterende paraplu bij, dat dienst doet als schild, of een paard-op-een-stok dat je kan gebruiken als stevig slagwapen, en zo zijn er nog wel meer. Onderweg verzamel je tanden, die je kan omruilen voor wapenupgrades. Dat systeem is niet zo uitgekiend als gehoopt, maar de wapens worden in ieder geval sterker naarmate je meer tanden besteedt.



Elke omgeving in Alice: Madness Returns heeft zijn eigen vijanden, waardoor gevechten zelden saai aanvoelen. De verschillende wapens zorgen voor een correcte balans tussen tactiek en hack and slash, al waren de knoppencombinaties toch vaak een tegenvaller. De juiste knoppen voor de pepermolen en de paraplu waren vrij moeilijk te vinden, en ook het richten gaat vaak sloom als je die eerste gebruikt. Maar verder hebben we weinig te klagen gehad. De bloederige momenten, de slijmerige ontploffingen en de voldoening op het einde maken al veel goed.

Denken doet geen pijn

Maar uiteindelijk is Alice geen enkelvoudige actiegame, want het gaat nog altijd om het hoofdelement: het platformen. Alice: Madness Returns is in hart en nieren een adventure-platformer. Lopen, springen, krimpen, door sleutelgaten kruipen, knoppen omzetten, zweven, in de lucht verder hoppen, vallende objecten ontwijken en de rest van de santenboetiek, het is er allemaal. Helaas hadden we wat problemen met het vinden van een balans in de moeilijkheidsgraad. De ene keer is het te simpel, waardoor je zonder probleem een puzzel weet op te lossen, en de andere keer ben je dan minutenlang op zoek naar een schakelaar of schietschijf om je pepermolen op te richten. Helaas gaat het na een tijdje ook wat vervelen, wanneer de puzzels telkens weer herhaald worden, wat toch belangrijk is om te weten met een game die vijftien uur kan duren. De aanwezigheid van de onzichtbare muren durft wel eens irriteren, want het is niet leuk om een opening te zien waar je als mini-Alice wel door zou kunnen, maar de game het simpelweg niet toelaat. Of als je valt en weet dat je op een platform zal belanden, maar het spel denkt dat je te diep bent gevallen en je daardoor sterft. Die laatsten zijn kleine details, maar wat beter doordacht level design zal daar zeker wel de oplossing voor geboden hebben.



Elke omgeving die je bezoekt, zal Alice een nieuw kostuum opleveren. Naast haar Londense outfit en de klassieke witte jurk met de blauwe schort, krijgt ze telkens een nieuw kleed dat past bij de setting. Dat is een aangenaam extraatje en ze bieden ook elk hun eigen voor- en nadelen. Als je het spel herspeelt en een jurk uitkiest bij aanvang van de game, zal die jurk je bijvoorbeeld een dubbele kans op rozenblaadjes (de levenspunten in deze game) opleveren, terwijl de Royal Suit je dan weer maximaal vier levenspunten biedt en zo de game iets moeilijker maakt. Naast die verzamelobjecten, kan je ook herinneringen, flesjes, varkenssnuiten en rode verf bemachtigen, voor de collectofielen onder ons. Ook leuk is dat kopers gratis een code krijgen om de originele Alice aan te kopen via het PlayStation Network of Xbox Live, waardoor je nog eens een trip down memory lane kan maken.

Toch enkele pijnlijke beslissingen

Alice: Madness Returns ziet er simpelweg sprookjesachtig uit. De verschillende settings zijn steeds erg gevarieerd, zodat we van de fabriek van Mad Hatter vol mechanische snufjes en de daarbij horende vijanden belanden in een sfeervolle ijs- en waterwereld of het royale kasteel van de Queen of Hearts. Er zijn ook enkele minigames, zoals het klassieke spelletje waarbij je met een schip automatisch vaart en voorbij zwemmende gevaarten zoals vissen en bommen moet zien te ontwijken. Dat haalt het tempo er soms uit, maar het brengt wel een aangename afwisseling met de platform- en vechtsecties. Grafisch hebben we echter toch onze bedenkingen. Want hoewel een game als deze geen  extreme pixelperfectie vereist, hebben we toch meermaals onze wenkbrauwen gefronst bij enkel beslissingen. Textures die soms pas na vijf seconden zich laten tonen en onafgewerkte nevenpersonages met kleiachtige kapsels, schrok ons wel wat af. Over die kleikapsels gesproken, het mag misschien ook deel uitmaken van de stijl van Alice: Madness Returns, maar geef Alice dat dan ook in plaats van wapperende haren. Desalniettemin ziet het geheel er zeker aardig uit en spreekt duidelijk tot de verbeelding.



Een minpunt is helaas de soundtrack. Hoewel de voice cast van ons zeker een pluim verdient en bepaalde sequenties in de ondersteunende melodietjes uitstekend passen in het geheel, hebben ze iets te weinig tracks uitgewerkt waardoor de repetitiekwaal snel opduikt. Meer dan eens zal je "dit heb ik al eens gehoord" denken. Een domper is op de uitstekende gameplay. Vooral wanneer je het even moeilijk hebt met een puzzel en dan opnieuw een van de meer zeurende deuntjes hoort, ben je minder geneigd verder te spelen.

Ondanks alles is Alice: Madness Returns een geslaagde game. Het weet goed de sfeer van het origineel over te hevelen naar deze nieuwe telg en het is duidelijk dat de zieke geest van McGee de tand des tijds goed heeft doorstaan. Aan te raden voor fans van bloederige platformers en abstracte games, maar twijfelende graphichoeren kunnen misschien toch nog even wachten op een budgetprijs.