Alice preview 1

24 May 2011 11:20 -

Een paar maanden geleden mocht onze Jeroen aan de slag met Alice: Madness Returns. Iedereen van de redactie was stikjaloers, maar gelukkig was dat nergens voor nodig. Ik kreeg onlangs een schijfje thuis gestuurd met het volledige eerste hoofdstuk van de game voor mijn PlayStation 3. En mijn vrees dat één level heel weinig zou zijn, was ook onterecht. Want na twee uur was ik er nog niet doorheen.

Alice: Madness Returns is zo'n game waar eigenlijk weinig over bekend is, maar die volgende maand blijkbaar al bij de betere gamehandel te vinden zal zijn. Het is het vervolg op American McGee's Alice, dat het verhaal vertelt van Alice vlak na haar tweede boekenavontuur van Lewis Caroll. In die game werd het huis van haar ouders verwoest in een hevige brand en bleef er van haar familie helaas niet veel meer over. Je hoeft deze titel niet gespeeld te hebben om het vervolg te begrijpen, want dit wordt ook allemaal netjes uitgelegd bij aanvang van de sequel.



Verstoten door de maatschappij

Want nu, elf jaar later, beheerst Alice haar problemen en werkt ze bij haar psychiater in een soort strafhuis voor kinderen. De eerste minuten van de game bevind jij je dan ook in het Victoriaanse Londen, dat er best deprimerend uitziet. Alice is een outcast, een verstoten lid van de gemeenschap. Iedereen praat over haar en ziet het arme ding nog steeds als een gek die beter in een instelling thuishoort. "Het lievelingetje van de zielenknijper", wordt wel meermaals gefluisterd; de toon is al bij de eerste minuut gezet.

Het contrast met Wonderland kan dan ook niet groter zijn, want na een achtervolging met een witte kat (wie had hier eigenlijk een konijn verwacht?) en een gesprek met een oud vrouwtje bij de duiven beland je plots in de kleurrijke fantasiewereld die Alice al meer dan tien jaar lang probeert te verdringen. Overal groeien weelderige planten, levensgrote dominostenen hangen in de lucht en lachende kindjes rennen al spelend van je weg. Maar niets is wat het lijkt, want zodra je Alice ziet, die tijdens haar val in de magische wereld van tenue is veranderd, ontdek je de lelijke bloedplekken op haar kleedje en wordt het arma meisje aangevallen door enge slijmmonsters, levende theepotten vol kokende Earl Grey-bommen en tierende wezentjes met messen, vorken en deksels als verweermiddelen.



Nu ja, arm is toch wel het verkeerde woord, want zo verdrietig wordt ze er blijkbaar niet van. Al snel weet Alice een mes te vinden en wordt ze een vrouwelijke Jack The Ripper die alles wat ze tegenkomt met een paar snelle steken uit de weg ruimt. Haar arsenaal aan gevaarlijke accessoires wordt later nog uitgebreid met een vuurwapen in de vorm van een pepermolen, waarmee je van een afstand die mechanische malariamuggen om zeep helpt. Een ronddraaiende paraplu zal dan weer dienst doen als schild met de mogelijkheid om bepaalde aanvallen te blokkeren en terug te kaatsen, terwijl je op verschillende plaatsen ook een bom in de vorm van een lief klein konijntje kunt laten detoneren. De vijanden zijn uitdagend en vergen soms wat denkwerk voor je ze uiteindelijk kan verslaan, maar gelukkig heb dus je heel hulpmiddelen tot je beschikking.

Proberen, sterven en opnieuw proberen

Het werd ons in deze "demo" al meteen duidelijk dat Alice: Madness Returns een platformer wordt met heel wat combat-elementen. Het platformgedeelte zit meer dan degelijk in elkaar. Je loopt door de zo goed als lineaire omgevingen en springt of zweeft van de ene plek naar de andere, waarbij Alice tevens wordt vergezeld door vrolijke vlindertjes. Zoals het genre het voorschrijft, zijn er ook puzzels aanwezig en die waren in het begin ofwel te simpel, of net te moeilijk. Het gebeurde dat we zonder probleem de juiste knoppen vonden of eenvoudig over de onzichtbare platforms sprongen dankzij onze Shrink Vision, een techniek waarmee verborgen geheimen zichtbaar worden gemaakt als je gekrompen bent tot kabouterhoogte. Aan de andere kant moesten we het ook af en toe op de "trial and error"-manier spelen, waarmee je gewoon een actie probeert en hopelijk niet sterft. De verdeling lag in het begin van de game dus niet zo goed, maar misschien weten de ontwikkelaars dit nog recht te trekken.



Onderweg kun je herinneringen terugvinden over je familie, psychiater, nanny of de duivenmelkster, om zo een beeld te krijgen wat er precies met Alice is gebeurd, maar ook flesjes en rondvliegende varkenssnuiten vallen te verzamelen. Het zijn mogelijk simpele collectables om de tijdsduur van de game wat te rekken, maar we zijn benieuwd wat ze zullen betekenen tegen het einde van de verhaallijn, vooral dan die herinneringen.

Aanvankelijk doelloos, maar niet ongerust

Wat wel jammer is, is dat het doel van de game pas na enkele uren spelen uit de doeken gedaan wordt en je dus in het eerste hoofdstuk je het vooral zal moeten hebben van de sfeer. Niet dat dit erg is, want Wonderland ziet er echt geweldig uit met zijn Victoriaans Londen, vervolgens het kleurrijke fantasiebos en de gebouwen van Hatter Industries. De game is eigenlijk niet de mooiste van allemaal, maar de beperkte graphics passen perfect in het plaatje. De geluidseffecten zitten goed en het bloed en slijm dat van het scherm spat, is zowel goor als geruststellend na een spannend gevecht. Het is nooit de bedoeling geweest om van Alice: Madness Returns een horrorgame te maken, maar je merkt duidelijk dat McGee zich richt tot de oudere gamers onder ons.

Als we dan toch een minpunt moeten noemen, zijn het de lange wachttijden en de slechte camerastandpunten wanneer je als Kabouter Alice door een klein tunneltje moet lopen, maar Spicy Horse heeft nog wat tijd om ons te overtuigen met deze opvolger. Wij zijn in ieder geval razend benieuwd naar het eindresultaat. Nog een maand!

Het eerste hoofdstuk van Alice: Madness Returns ziet er in ieder geval veelbelovend uit. De sfeer zit goed dankzij de geschifte wapens en vijanden en het laagje horror maakt het voorlopig helemaal af. De combat klopt, maar over de puzzels zijn we niet altijd overtuigd, omdat ze soms net te makkelijk, andere keren net te moeilijk bleken. Als ze hier nog wat aan doen, dan geloven we in dit project. Laat de Britse gek maar aantreden!