Review: Alan Wake's American Nightmare [XBLA]

Special | 09-03-2012 -

Alan Wake was een third-person shooter overgoten met een Twin Peaks-sausje. De originele game richtte zich meer op het unieke karakter dat voortkwam uit Twin Peaks, Alan Wake: American Nightmare is vooral een third-persoon shooter. 

Alan Wake: American Nightmare is een stand-alone uitbreiding op Alan Wake, dus bezit van het origineel is niet nodig om deze game te spelen. De game staat er sowieso los van, dus het is ook geen vereiste om het origineel gespeeld te hebben. De game is grofweg op te delen in twee gedeeltes. Ten eerste is er de verhaalmodus waar de speler 4 tot 5 uur mee bezig kan zijn. Daarnaast is er nog een Arcade Action Modus, waarin het zaak is om een bepaalde tijd te overleven. Die laatste modus drijft vooral op het halen van hoge scores en is de grootste bron van replay value.

Shooter met een twist

We dachten vanaf de aankondiging van de originele Alan Wake altijd dat het een survival-horror game was, maar dat bleek mee te vallen. Het is eigenlijk gewoon een shooter met een twist. In Alan Wake speelt licht een belangrijke rol, aangezien het duister de vijand is. Mensen en voorwerpen kunnen worden overgenomen door de duisternis en zullen zich daardoor tegen de speler keren. Om de overgenomen mensen te verslaan is het schieten met een geweer niet voldoende. Je zult eerst het schild van de duisternis moeten breken met je zaklamp. Pas daarna kun je afrekenen met de tegenstander. Sommige tegenstanders hebben echter wat extra vaardigheden, zoals het veranderen in een zwerm vogels, maar het stramien blijft overal hetzelfde. Als je dreigt te worden overlopen kun je altijd nog met een lichtkogel of een flashbanggranaat proberen het tij te keren. 

In de verhaalmode zal dat laatste overigens weinig gebeuren. Op het moment dat er vijanden verschijnen draait de camera naar de plek waar ze vandaan komen. Dat haalt meteen alle mogelijk schrikeffecten weg. Alleen als je ineens van achteren wordt aangevallen door een vijand die je over het hoofd had gezien kun je even schrikken. Gelukkig is er dan nog de optie om weg te duiken. Een goed getimede druk op de linkerbumper vertraagt het spel om de speler het overzicht te geven en ontwijkt de aanval van de tegenstander. 

Het verhaal verloopt bijzonder gestroomlijnd. Je bezoekt drie locaties, en elke locatie wordt drie keer aangedaan in de game. Dat klinkt als een hoop recycling, maar dat valt nog wel mee. Toegegeven, na de eerste keer weet je exact wat er moet gebeuren, maar de game weet dat ook. De NPC’s die je tegenkomt zullen dan al wat kleinere taken gedaan hebben, zodat je niet steeds op en neer hoeft te rennen tussen verschillende plekken. De tweede en derde doorspeelbeurt voelen daardoor echt anders aan dan de eerste speelbeurt. De verhaalmode is overigens vrij makkelijk. Er zitten wat lastigere stukken tussen, maar de game is vrij makkelijk uit te spelen. Om eerlijk te zijn kabbelt de game een beetje voort. Er zijn weinig echt spannende momenten of interessante gebeurtenissen, en het hergebruiken van locaties helpt daar ook niet bij. Het wordt een behoorlijk voorspelbare game. 

Arcade Action

Als het uitdaging is die je zoekt, kun je beter aan de slag met de Arcade Action Mode. Daarin is het zaak om in tien minuten steeds moeilijker wordende golven aan vijanden van je af te houden. De gameplay leent zich daar uitstekend voor, vanwege die focus op actie. Je begint met een beperkte uitrusting, maar je kunt her en der wel wat munitie en wapens vinden. Het blijft echter beperkt waardoor je voorzichtig om moet gaan met die munitie. Het is een uitdagende speelmodus, zeker in de latere golven. In totaal zijn er vijf levels vrij te spelen en bovendien zijn ze daarna ook nog in nightmaremodus vrij te spelen, waardoor de moeilijkheidsgraad nog wat toeneemt. Bovendien is er nog een score-element toegevoegd voor wat extra replay-value. Het is zaak om een hoge score te halen die dan weer sterren oplevert. Die sterren spelen volgende levels vrij. De game geeft je hier veel vrijheid om de levels te spelen zoals je wilt, waardoor het verrassingselement aanwezig blijft. 

Grafisch gezien is Alan Wake solide, maar niet echt fantastisch. De omgevingen en de karaktermodellen zien er best matig uit, maar gelukkig maken de animaties veel goed. Bovendien gaat het meer om de sfeer die de game probeert neer te zetten, iets dat prima is gelukt. De game speelt zich af in typisch Amerikaanse locaties, zoals een drive-in bioscoop, een motel en een diner, allemaal gesitueerd in een woestijn. Het motief van vergane glorie is behoorlijk aanwezig. Het geluid zit puik in elkaar. De voice-acting is prima in orde, van zowel de karakters en de verteller. Vooral de verteller is geslaagd in de licht ironische ondertoon die het spel kenmerkt. 

Conclusie