The Ratchet & Clank Trilogy

Special | 19-06-2012 -

In tijden van economisch stormweer is ieder familielid koortsachtig op zoek naar manieren om zijn/ haar forse uitgavestapel terug te dringen. Moeder de vrouw bakt voortaan haar eigen brood, pa ruilt koning auto voorlopig in voor een gezondere fietstocht en de kinderen... spelen nog steeds grijsgedraaide spellen uit de oude doos. Al heeft dat laatste meer te maken met een algemene verschuiving bij de fabrikanten dan een dalend consumentenvertrouwen in nieuw spul. Ratchet & Clank springen in feite vrij laat op deze hoogst winstgevende kar. Hun arsenaal bestaat uit een re-release van de eerste drie werken, in wat we de meest hoogstaande herwerking uit haar soort durven noemen.

Niet dat we dergelijke straffe taal niet kunnen staven met vergelijkingsmateriaal: de voorbije jaren werden we figuurlijk om de oren geslagen met gerestaureerd materiaal, gaande van pareltjes tot echte haastklussen. Met een beperkt budget en een gegarandeerde verkoop van vele tien- tot zelfs honderdduizenden exemplaren zijn er bovendien weinig risico's op financieel niveau aan verbonden. Hd-herwerkingen krijgen dan ook - niet altijd geheel onterecht - het predicaat van oude wijn in nieuwe zakken opgekleefd. Deze lap tekst houdt geen verband met de Ratchet & Clank Trilogy an sich, maar het stelt de beweegredenen van zowel ontwikkelaars als uitgevers wel in het juiste daglicht. Bovendien verklaart het waarom snelle scrollers onderaan geen eindscore aantroffen: de franchise heeft wat ons betreft haar sporen in 2002, 2003 en 2004 verdient. De snel wisselende standaarden in entertainmentland zouden dit product bijna tien jaar na datum gewoon oneer aandoen. In feite mogen en zullen we alleen maar oordelen over het technische aspect, want dat is zowat het enige aspect waar Insomniac Games en de relatief onbekende lieden bij Idol Minds aan sleutelden.



Concurrentie in de achterspiegel

Tijd om de brug te maken naar de hoofdmoot van mijn betoog. De trilogie mag immers een pluim (of drie) op de hoed steken wat betreft grafische restauratie. Zo kiest ze niet voor een halfbakken resolutie tussen hd-ready en full hd in, maar ondersteunt gewoon netjes alle beeldpunten die 1080p biedt. De volle twee miljoen pixels worden aan een flitsende zestig beelden per seconde op het scherm getoverd. Voor de minder wiskundigen onder ons: de drie spellen zagen er nooit beter uit én speelden ook nooit vlotter. Ondersteuning voor 3D en Trophies verwijzen de concurrentie nog verder naar het achterveld. Toch kunnen we niet in superlatieven blijven spreken: op grafisch vlak kent ze misschien geen gelijke, maar dat betekent niet dat ze af en toe geen technische kwakkel slaat. Een sessie die crasht na een introfilmpje of een beeld dat af en toe zwart flikkert zijn helaas schering en inslag. Ze doen gelukkig weinig af van de geleverde codeerprestaties, maar een gewaarschuwde avonturier is er minstens twee waard.



Zomers tijdverdrijf

Eigenlijk moeten we spreken van drie avonturiers, want ons gekende heldenduo komt vrij snel na het introfilmpje voor het eerst met mekaar in contact. Het duurt niet lang vooraleer er een onbreekbare band gevormd wordt tussen de lombax en de multifunctionele robot, die na een succesvolle missie de status van redders in nood krijgen opgekleefd.  Opvallend trouwens hoe snel en precies Insomniac de succesformule uitschreef: de humor, personages en dialogen zetten al bij het eerste lijntje gesproken tekst een luchtige toon die pas aflaat wanneer de eindgeneriek rolt. In feite kan je zelfs stellen dat de gameplay in tien jaar tijd amper wijzigingen heeft doorstaan. Je reist iedere keer van planeet tot planeet, neemt het op tegen geflipte booswichten met minstens even fout wapentuig en verzamelt gaandeweg allerhande bouten voor upgrades en meer.

Akkoord, zaken als multiplayer en schermutselingen in de ruimte vind je niet overal terug, maar het aantal wijzigingen bleef en blijft per release beperkt. Niet verwonderlijk als je beseft dat de makers het tempo van pakweg een Call of Duty  - toch een monsterproductie als het op mankracht aankomt - moeiteloos konden bijbenen. Het felle kleurenpallet zal in eerste instantie de jeugdige spelers aantrekken, hoewel alle thema's op een vrij volwassen manier worden aangebracht. Een must-have als het op hd-collecties aankomt en het ideale tijdverdrijf om tijdens een mindere zomerdag eens uit de kast te halen.

Conclusie